Drommen mensen in steeds meer straten,

Waar moet je ze toch allemaal laten?

Omdat seizoenen geleidelijk aan verdwijnen,

kan voor ondernemers het gehele jaar door de zon schijnen

De echte Amsterdammer is uit het stadsbeeld verdwenen

en daarmee ook zijn puur Mokumse genen.

Engels, Frans, Chinees, Japans klinkt het overal,

Voor de commercie haalt men alles van stal.

Bijna iedereen doet aan Airbnb,

Je weet niet meer wie je buren zijn, want wie is wie?

Het centrum verkeert in een benauwende greep,

Waarbij de hand van de drukte steeds harder kneep.

Talloze pizzatenten en steakhouses, volledig bevolkt door menig toerist,

Dus geen probleem dat elke exploitant in dezelfde vijver vist.

’s Avonds gewoon ergens een kop koffie drinken is er niet meer bij,

Overal zie je een eindeloos lange rij.

Alleen bij topzaken kun je nog naar binnen gaan,

Maar voor koffie zien ze je hier liever gaan dan staan.

Restauratie 1e klasse op Perron 2b is nog mijn geheime stek,

Daar vind je soms nog een enkele plek.

Binnen een verademing, prachtig decor uit vervlogen tijden,

Obers in smetteloos zwart wit gekleed, 

die nog weten hoe ze klachten kunnen vermijden.

In de flauwe schemering van het licht zie je de treinen staan,

Geduldig wachtend op het teken om weg te mogen gaan.

Hier vind je nog rust, geen krioelende mensen,

Spoor 2B zou je graag als het ideale stadscentrum wensen.

Amsterdammer zijn, tussen de talloze toeristen,

Je voelt je opeens vreemdeling in je eigen stad,

Ik droomde dat ik weer het oude Mokum terug had.

Martin de Baat